Do dziś dla wielu Japończyków akita inu pozostał symbolem zdrowia i dobrego samopoczucia. Niewielkie gliniane figurki akity, zwane " inukariko ", ofiarowywano niegdyś osobom chorym wraz z życzeniami rychłego powrotu do zdrowia. Rzeczywiście akita rzadko podupada na zdrowiu a wiek jaki osiąga, śmiało można uznać za szacowny, skoro dożywa piętnastu lat. Jednak jak większość dużych ras narażony jest na kłopoty związane z dysplazją stawu biodrowego. U psów o jednolicie białym umaszczeniu odnotowano przypadki chorób autoimmunoagresywnych.

Akita jest psem dużym i aktywnym, zwłaszcza gdy mieszka na zewnątrz, wymaga więc odpowiedniego żywienia. Utrzymanie obfitej okrywy włosowej wymaga dużego wysiłku organizmu, co właściciel musi uwzględnić, komponując dawkę pokarmową. Powinien stosować dodatki ułatwiające odbudowę okrywy włosowej.
W okresie jesienno-zimowym w diecie psa mieszkającego na zewnątrz powinno znaleźć się więcej białka i tłuszczów niż w okresie letnim.
Karmiąc szczenięta i młode psy, trzeba zapewnić im naprawdę wartościowy pokarm ( gotowy lub domowy ), nie zapominając o dodatku preparatów mineralno-witaminowych, niezbędnych dla młodego, rozwijającego się organizmu.

Jego bardzo zwarta, ale niezbyt długa sierść nie plącze się, dla usunięcia martwych włosów wystarczy jedno szczotkowanie w tygodniu. Jeśli akita żyje w mieszkaniu, będzie miał tendencje do stałego odnawiania sierści, co pociąga za sobą konieczność regularnego czesania.
Akita z powodzeniem może przez cały rok przebywać poza domem. Nie jest to wprawdzie pies zaprzęgowy, ale pochodzi przecież z północy i przystosowany jest do znoszenia trudnych warunków klimatycznych. Przyzwyczajony do życia zgodnie z rytmem przyrody, linieje dwa razy do roku, prawie całkowicie tracąc podszerstek. Zgrzebło metalowe przydaje się wówczas na co dzień. Ale dziś, gdy akita, podobnie jak większość naszych ulubieńców, przebywa w mieszkaniach z centralnym ogrzewaniem, proces linienia przebiega znacznie łagodniej.
Kąpiel jest możliwa, ale rzadko bywa konieczna. Sierść akity jest prawie nieprzemakalna.
Mimo że akita jest psem silnym, trzeba pamiętać by oszczędzać mu nadmiernego wysiłku fizycznego w okresie dorastania.

Wszystkie zalety akity ujawnią się w pełnej krasie, jeśli będzie on prawidłowo wychowany - bez brutalności, ale konsekwentnie i stanowczo przy zastosowaniu łagodnej perswazji. Nauka powinna odbywać się poprzez zabawę, bo harda dusza nie znosi przymusu i trzeba być dobrym dyplomatą, by sprostać temu zadaniu. Najważniejsze jest ustalenie i respektowanie zasad hierarchii domowego stada. zaniedbania w tej sprawie grożą przejęciem rządów w domu przez akitę, co nie będzie układem korzystnym dla żadnej ze stron!
Wychowanie akity rozpoczynamy juz od pierwszych chwil szczenięcia w nowym domu. Po dwóch, trzech dniach, gdy minie stres spowodowany rozłąką z matką i rodzeństwem, trzeba zacząć psa uczyć, co wolno, a czego nie wolno robić. Przez cały czas musimy pamiętać, że z tej ślicznej kuleczki o ciemnych, filuternie spoglądających oczkach jak paciorki wyrośnie silny i zdecydowany pies. Dlatego tak ważne jest wczesne bezstresowe ustalenie hierarchii domowego stada. Wielu właścicieli popełnia błąd, podporządkowując się żądaniom malucha. Gdy wyrośnie z niego nieposłuszny młodzieniec, który juz wie, że to on w domu rządzi, wpadają w popłoch i szukają pomocy u zupełnie przypadkowych treserów. Wtedy jest już za późno, bowiem raz zdobytej władzy akita nie odda bez walki. Trzeba więc cierpliwości i doświadczenia w pracy z tą rasą, by naprawić sytuację. Tylko jeśli będziemy stosować zrozumiały dla szczenięcia język psiego stada, wychowywać go łagodnymi metodami, nagradzając pożądane przez nas zachowania, a okazując niezadowolenie, gdy pies robi coś nie po naszej myśli, osiągniemy doskonałe efekty. Nasza akita wyrośnie na pewnego siebie, spokojnego przyjaciela oddanego swojej rodzinie.