Akitę cechuje "orientalny spokój", zdecydowanie i niezależność owiane aurą tajemniczości. Swego pana darzy wielkim uczuciem, zachowując jednak stosowny dystans wobec jego przyjaciół.

Stróż z niego znakomity: cichy i opanowany, nie robi hałasu z byle powodu, bo koliduje to z jego godnością. Gdy już jednak podniesie alarm, to znaczy, że dzieje się coś naprawdę niepokojącego. Inną zaletą AKITA INU jest wrodzone zamiłowanie do czystości. Zrównoważony i pogodny, nie czuje się nieszczęśliwy, gdy zostaje w domu sam. Choć naprawdę uwielbia swego pana, nie objawia tego nieodstępowaniem go na krok. Minusem charakteru akity jest silnie rozwinięty instynkt dominacji, co wyklucza przyjazne stosunki z jego współbraćmi. Każdy pies wchodzący na jego terytorium będzie uważany za intruza, któremu należy dać nauczkę.

Każdy fragment szlachetnej sylwetki szpica, od trójkątnej głowy po zawadiacko noszony ogon, sprawia wrażenie, że akita to dumny czworonożny samuraj. Słusznego wzrostu, mocno i proporcjonalnie zbudowany. Charakterystyczny wyraz ma jego głowa ozdobiona czarnym wierzchołkiem nosa, z umiarkowanie długą, mocną kufą, dobrze zaznaczonym stopem. Oczy są małe, w bardzo ciemnym kolorze, niemal trójkątne, głęboko osadzone i, jak przystało na japończyka, skośne. Uszy - również małe, grube, trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, stojące, skierowane do przodu. Ogon, osadzony wysoko, gruby, zawinięty na grzbiet. Włos okrywowy twardy w dotyku, prosty, podszerstek zaś miękki i gęsty. Umaszczenie może być białe, czerwone, płowe lub pręgowane. W przypadku umaszczenia czerwonego i płowego szata musi być obowiązkowo przybrana "urajiro". To określenie japońskie, na które nie znaleziono odpowiednika w innych językach, oznacza obecność białych znaczeń na bokach kufy, policzkach, pod żuchwą, na szyi, klatce piersiowej i brzuchu, na spodzie ogona i wewnętrznej stronie kończyn. Sierść długa jest poważną wadą. Niedopuszczalna czarna maska i kolorowe znaczenia na białej szacie.

Mimo że nasz japończyk nie ma w sobie sportowej żyłki, trzeba mu zapewnić codzienną porcję aktywności. Akita jest psem wesołym i pogodnym. Najlepiej czuje sie jako stróż posesji, jest to bowiem rasa o bardzo silnym instynkcie terytorialnym, a tu silnie zaspokoi potrzebę pilnowania swojego terytorium. Nie najlepszym pomysłem jest trzymanie go w bloku. Spacery na psi placyk cieszą go w wieku szczenięcym, natomiast w miarę dojrzewania bierze górę pierwotny instynkt stada. Akita będzie usiłował podporządkować sobie pozostałe psy z podwórka, wypowiadając zdecydowaną walkę buntownikom. Miłe początkowo spacery w pobliżu domu mogą przerodzić się w ucieczki właściciela akity na widok każdego innego psa.