AKITA INU wyrósł nieco ponad pejzaż japońskiej kynologii, gdzie prym wiodą psy małych ras. Jego korzenie sięgają czasów prehistorycznych, ale szczególnego znaczenia nabrał w erze Edo ( 1603-1867 ), kiedy władzę sprawował ród Tokugawa.
Piąty szogun ( naczelny wódz wojskowy i cywilny ) z tego rodu - Tsunagosaki, urodzony w Roku Psa, czuł się zobowiązany do wydania szczególnych praw dotyczących tego gatunku zwierząt. Psy japońskie dostały przywileje, o jakich trudno było marzyć ich pobratymcom w innych częściach globu. Okazy w typie dzisiejszego akity już wówczas uznane zostały za skarb narodowy. Pierwsze, znane pod nazwą " matagi inu " ( pies do polowania na niedźwiedzie ), pochodziły z prowincji Akita na wyspie Honsiu, w północnej Japonii. Były bardzo cenione i kosztowały niemało, mogli sobie na nie pozwolić tylko dostojnicy cesarskiego dworu. Prędko więc stały się symbolem wysokiego statusu społecznego.

Od 1860 roku krzyżowano je z TOSA INU i MASTIFAMI w celu zwiększenia ich sprawności bojowej bo walki psów nie ominęły również Japonii. Zyskały tym samym na wielkości, ale zatraciły pewne cechy charakterystyczne dla szpiców. Zakaz organizowania barbarzyńskich spektakli walk wprowadzono w Japonii w 1908 roku.

Prace nad polepszeniem rasy z powodzeniem podjął dr Watase, jeden z założycieli japońskiego związku ochrony zwierząt. Ocalił on od zapomnienia dawny typ akity, a dziewięć psów z wybranej przez niego elity uznano w 1931 roku za narodowe dziedzictwo Japonii. Cztery lata wcześniej władze miasta Odata - kolebki przodków akity, założyły Akita Inu Hozonakai ( AKHO ) - towarzystwo akity. Rasa przyjęła nazwę akita inu dopiero w latach dwudziestych. Do tego czasu pies znany był jako ODATE INU.

Podczas drugiej wojny światowej akita krzyżowany był z owczarkiem niemieckim, który jako przydatny dla armii uniknął losu innych psów wyłapywanych dla skóry do produkcji ubrań wojskowych.

W 1945 roku okazało się, że populacja akity rozpadła sie na trzy różne typy: MATAGI akita ( przodek obecnego AKITA INU ), AKITA do walk z domieszką krwi molosów i owczarko-akita ( przodek dzisiejszego dużego japońskiego psa - DJP ), który po wojnie trafił do USA. Tam dał początek nowemu typowi psa stanowiącemu odnogę linii genealogicznej.

Prace nad tym, by odtworzyć AKITĘ w takiej postaci w jakiej był znany wówczas, gdy stanowił japońskie dziedzictwo kultury, trzeba było zaczynać od nowa. Wysiłek hodowców został nagrodzony uznaniem AKITA INU przez Międzynarodową Federację Kynologiczną w 1963 roku. Pierwszy wzorzec rasy powstał w roku 1981.